Sessie 1 — Drie Vreemden op Dezelfde Plek
← Sessieoverzicht · Volgende: Sessie 2 →
Hoofdlocaties: Wilgenbroek · Het Dennenhartse bos · De Dennenhartse Stronk
Belangrijke NPC’s: Althea Naïlo · Niavara Laydone · Boris Kegbelly
In het kort
Eun-Jae, Kael en Sollorva werden ieder door een ander teken naar Wilgenbroek geleid. Direct buiten het verborgen dorp bevochten zij samen een chaotische vortex met een groot paars oog en werden daarna door de Wilgse Wacht opgevangen.
Belangrijkste gebeurtenissen
- Eun-Jae vond een cartografische anomalie, Kael volgde een stem en Sollorva volgde een boodschap van Mielikki.
- De drie vreemdelingen passeerden de magische grens rond Wilgenbroek en ontmoetten elkaar op een heuvel.
- De lucht scheurde open en een chaotische vortex viel hen aan.
- Sollorva vernietigde het paarse oog met haar sikkel, geholpen door een onverwachte windvlaag.
- De Wilgse Wacht omsingelde de groep, waarna Niavara hun verhaal bevestigde.
- Niavara vroeg hun hulp bij de falende bescherming van Wilgenbroek.
Belangrijkste ontdekkingen
- De koepel verbergt Wilgenbroek niet alleen, maar houdt ook gevaarlijke invloeden buiten.
- Niavara had via de Wildmoeder verwacht dat er helpers zouden komen.
- De paarse scheurverschijnselen lijken op de magie die sinds De Scheuring in de wereld voorkomt.
Buit, aankopen en veranderingen
- Eun-Jae, Kael en Sollorva vormden voor het eerst een voorlopige groep.
- De groep kreeg kamers in De Dennenhartse Stronk.
Openstaande lijnen na deze sessie
- Wie of wat leidde ieder van hen naar dezelfde plaats?
- Waarom kon de vortex zo dicht bij Wilgenbroek verschijnen?
- Kan Niavara de koepel nog lang in stand houden?
Hand-outs
- De oude kaart van Eun-Jae — samenvatting van wat hij vóór de campagne uit de kaart afleidde.
Volledige recap
Open de volledige cinematische recap
De volledige cinematische versie staat hieronder.
Jullie zijn in de grenslanden van het continent Aupariel, een land met een geschiedenis van magie, orde en chaos. Ongeveer 750 jaar geleden ging het grote Ravenkroonse Imperium ten onder door een magische ramp die het zelf had veroorzaakt. Dit staat bekend als Het Moment dat de Wereld Brak. Nu is het land aangetast door goddelijke en helse magie en liggen overal onvoorspelbare magische zones verspreid die de tijd doen stoppen of wezens uit andere realms naar binnen trekken.
Uit deze puinhoop groeide het Ravenburgse Rijk. Met behulp van strikte orde en wetten doet het er alles aan om een herhaling van die chaos te voorkomen. Aan de andere kant van het continent leven de Stammen van Azeora, mensen en wezens die direct door de catastrofe zijn aangetast, samen met de natuur en hebben zij de wilde magische zones leren temmen.
500 jaar geleden brak er een grote opstand uit in het hart van het Ravenburgse Rijk. Die werd genadeloos neergeslagen en liet een erfenis na van dissidenten en vluchtelingen die liever in de wildernis verdwenen dan onder de Ravenburgse kroon te leven.
300 jaar geleden kleurde een bloederige oorlog tussen Ravenburg en de Stammen de landen rood. Deze oorlog eindigde in een ongemakkelijk verdrag over het Ashmar Dal, waar beide partijen niet echt tevreden mee zijn.
Twee weken geleden, tijdens onderzoek naar de magie van Het Eerste Licht, in de stilte van een geheime bibliotheek, volgden de vingers van Eun-Jae het perkament van een oude kaart. Zijn scherpe ogen, achter ronde brillenglazen, ontdekten een onmogelijkheid – een cartografische leugen, een anomalie tussen het oude Imperium en het nieuwe Rijk. Het sprak van een plaats verborgen, niet door steen, maar door magie. Een waarheid die ontdekt moest worden. De nieuwsgierigheid van een oude elf, de plicht van een wijze, zette hem op een pad de wildernis in.
Een week geleden hoorde Kael een stem. Het was niet de gebruikelijke leiding van zijn goddelijke redder, maar een verzoek. Een smeekbede om hulp. De aasimar-monnik, met zijn voeten licht op de aarde en een vastberaden gezicht, aanvaardde zijn roeping zonder vragen. Hij begon zijn reis naar het dorp met de grote wilgenboom die zilveren tranen huilde onder een lucht die openbarstte, vergelijkbaar met Het Moment dat de Wereld Brak.
Drie dagen geleden wrong een fluistering zich door de wortels van de wereld om Sollorva te vinden. De jonge druïde, haar haar vastgebonden door een band van levend mos, voelde het in haar ziel: een goddelijke boodschap van de Wildmoeder en bosgodin Mielikki. Die sprak van een ziekte in de grond, een geheim dat de natuur zowel beschermde als vergiftigde. Door haar intuïtie weggetrokken uit haar kluizenaarsbestaan volgde ze het beven van de bladeren.
Ze kwamen alle drie bij een vreemde weerstand in de lucht. Toen ze erdoorheen liepen, stonden ze opeens samen op een heuvel en keken ze uit over het verborgen dorp Wilgenbroek. Het was alsof ze een groot geheim ontdekten. Ze stelden zich aan elkaar voor: de wijze tovenaar, de behendige monnik en de intuïtieve druïde. Alle drie waren ze hier gekomen omdat iets – of iemand – hen hiernaartoe had geleid.
Het Gevecht met het Monster
Plots begon de grond te trillen. De lucht scheurde open en liet vreemde sterrenbeelden zien. Uit de scheur kwam een monster: een chaotische draaikolk van licht en duisternis, met één groot, paars oog dat hen aankeek.
Ze doken weg achter twee bomen en een steen. Sollorva, Eun-Jae en Kael wisten niet of ze het moesten aanvallen en wachtten rustig af wat het monster deed en hoe het zich gedroeg. Toen het monster een schrille gil liet horen en op Kael afkwam, sprong hij in een boom en verborg zich tussen de takken.
Sollorva viel het monster aan met Frostbite. Het monster werd boos en probeerde haar te raken: een tentakel van pure, rauwe energie sloeg uit en miste de elf op enkele centimeters. Terwijl de anderen langzaam stopten met aarzelen, sprong Kael als een wervelwind uit de boom. Zijn eerste dolk miste, maar zijn tweede, geleid door hemelse precisie, trof raak.
Het monster keerde zich naar Kael. Op dat moment maakte Eun-Jae op enige afstand van henzelf een perfecte, flikkerende en levensechte illusie van Kael. Het monster raakte in de war en liep erachteraan. Eerst volgde een Fire Bolt van Eun-Jae. Toen kwam Sollorva met een kreet achter haar rots vandaan. Ze gooide haar sikkel in een wanhopige, tollende worp. Hij ging mis, totdat een plotselinge, gelukkige windvlaag, alsof de natuur zelf tussenbeide kwam, het lemmet opving en rechtstreeks in het hart van het paarse oog stuurde.
Met een schreeuwloze gil stortte de vortex in. Het paarse oog viel op de bosbodem, barstte als porselein en verkruimelde tot as, waarbij alleen Sollorva’s sikkel op de resten achterbleef.
De Bewoners van Wilgenbroek
De stilte die volgde was zwaar, alleen verbroken door hun rauwe ademhaling. De geleerde Eun-Jae, uitgeput door het gevecht, smeekte om een moment rust. Het was een luxe die ze niet kregen.
Uit het omringende bos klonk het geluid van snelle voetstappen en het geruis van wol op leer. Binnen enkele ogenblikken waren ze omsingeld door tien figuren in bruine kleding en groene mantels, met hun bogen en speren op hen gericht: de Wilgse Wacht.
Handen werden opgeheven in een gebaar van vrede. Hun leider, een strenge elfenvrouw genaamd Althea Naïlo, kwam naar voren, haar stem scherp als een mes. “Staan blijven! Leg uit.” Een hoopvolle, gefluisterde vraag van Sollorva – “Bent u mijn moeder?” – werd beantwoord met een enigszins verwarde ontkenning.
Hun verhaal over het monster, bevestigd door het litteken in de aarde en het hoopje vreemde as, weerhield Althea van strenger optreden. Toen arriveerde een nieuwe aanwezigheid. Niavara Laydone, de druïde van het stadje, bewoog met een sierlijke gratie die respect afdwong. Ze knielde, raakte de as en de gewonde aarde aan en voelde het verhaal. Ze draaide zich met een wetende blik naar de groep. “Ik heb gesproken met de Wildmoeder,” zei ze. “Ik verwachtte jullie al.” Nog een hoopvolle blik van Sollorva, maar weer een vriendelijke en definitieve: “Nee.”
Begeleid naar Wilgenbroek vonden ze troost in De Dennenhartse Stronk, een taverne gerund door de onvermoeibaar opgewekte Boris Kegbelly. Gezeten bij het vuur – Niavara, Eun-Jae en Sollorva in stoelen, Kael in kleermakerszit op de grond – dronken ze thee terwijl Niavara haar vertrouwen in hen stelde.
De magische sluier die Wilgenbroek verborg, was aan het falen. Niavara’s eigen kracht om hem in stand te houden nam af. Er stond een groot ritueel gepland, maar de voorbereidingen waren onvolledig. Tot die tijd had ze een tijdelijke oplossing nodig: een pleister voor een wond die niet stopte met bloeden.
Uitgeput maar vastberaden trok de groep zich terug in hun kamers boven de taverne. De nacht hield zijn adem in en de dageraad beloofde de eerste stappen in een dieper mysterie.