Kelemvor, de Wachter van de Laatste Poort
Domein: dood, overgang, rust, afsluiting en waardigheid.
Kelemvor is de god van het einde dat niet wordt bespot of ontkend. Hij staat niet voor moord en niet voor angst, maar voor de laatste grens: het moment waarop een leven wordt losgelaten en de doden hun rust verdienen. Zijn priesters spreken vaak zachter dan andere geestelijken, omdat hun werk al zwaar genoeg is.
Families bidden tot Kelemvor bij sterfbedden, begrafenissen en wakes. Namen worden driemaal uitgesproken, munten of bloemen worden op een borst gelegd, wierook en witte as begeleiden de overgang. Zijn volgers vinden dat een dood pas echt gevaarlijk wordt wanneer hij niet voltooid mag worden.
Zijn heiligdommen staan bij grafvelden, crematieplaatsen, mausolea, crypten en stille kapellen aan de rand van dorpen. Kaarslicht, steen en wit linnen komen vaak terug.
Let op: Kelemvors rust mag geen kilte worden. Rouw heeft tijd nodig; te snel loslaten kan net zo hard zijn als weigeren afscheid te nemen.